Ustavni sud Bosne i Hercegovine u Vijeću od pet sudija, u sastavu: predsjednica Hatidža Hadžiosmanović, potpredsjednici Miodrag Simović i Valerija Galić, i sudije Mato Tadić i Seada Palavrić, na sjednici održanoj 6. marta 2007. godine, u predmetu broj AP-63/06, rješavajući apelaciju Đurađa Kušljića, na osnovu člana VI/3.b) Ustava Bosne i Hercegovine, člana 16. stav 4. tačka 9. i člana 59. stav 2. alineja 1. Pravila Ustavnog suda Bosne i Hercegovine («Službeni glasnik Bosne i Hercegovine» broj 60/05), donio je

ODLUKU  O  DOPUSTIVOSTI

Odbacuje se kao nedopuštena apelacija Đurađa Kušljića podnesena protiv akta Ministarstva civilnih poslova i komunikacija Bosne i Hercegovine, br. str. pov. 02-10/98-2 od 16. novembra 1998. godine, akta Ambasade Bosne i Hercegovine u Hagu, br. Amb/Hague/VV-1998/712 od 20. novembra 1998. godine, i akta Ambasade Bosne i Hercegovine u Hagu br. Amb/Hague/VV-1998/713 od 20. novembra 1998. godine, zbog toga što je ratione materiae inkompatibilna sa Ustavom Bosne i Hercegovine.

OBRAZLOŽENJE

1.                  Đurađ Kušljić (u daljnjem tekstu: apelant), koga zastupaju Goran Bubić i Zoran Bubić, advokati iz Banja Luke, podnio je, 11. januara 2006. godine, apelaciju Ustavnom sudu Bosne i Hercegovine (u daljnjem tekstu: Ustavni sud) protiv akta Ministarstva civilnih poslova i komunikacija Bosne i Hercegovine, br. str. pov. 02-10/98-2 od 16. novembra 1998. godine, akta Ambasade Bosne i Hercegovine u Hagu, br. Amb/Hague/VV-1998/712 od 20. novembra 1998. godine, i akta Ambasade Bosne i Hercegovine u Hagu, br. Amb/Hague/VV-1998/713 od 20. novembra 1998. godine.

2.                  Iz navoda apelacije i dokumenata predočenih Ustavnom sudu, proizilazi da je Ministarstvo civilnih poslova i komunikacija aktom, br. str. pov. 02-10/98-2 od 16. novembra 1998. godine, obavijestilo Ministarstvo vanjskih poslova Bosne i Hercegovine, da povodom akta Ambasade Bosne i Hercegovine u Hagu, br. Amb/Hague/VV-1998/897-1 od 12. novembra 1998. godine, Bosna i Hercegovina neće podnijeti molbu za ekstradiciju apelanta uhapšenog u SR Njemačkoj. Istim aktom je zamoljeno Ministarstvo vanjskih poslova Bosne i Hercegovine da o naprijed navedenom obavijesti Njemačko Savezno tužilaštvo putem zadužene osobe iz Ambasade Bosne i Hercegovine u Hagu. Nadalje, Ambasada Bosne i Hercegovine u Hagu je aktom, broj Amb/Hague/VV-1998/712 i broj Amb/Hague/VV-1998/713 od 20. novembra 1998. godine, obavijestila Saveznog tužioca SR Njemačke u Karlsruhe i Ambasadu SR Njemačke, da Bosna i Hercegovina neće tražiti ekstradiciju apelanta koji je uhapšen u SR Njemačkoj. Prema navodima apelacije, apelant je osoba koja ima državljanstvo Republike Srpske i Bosne i Hercegovine i koja je u SR Njemačkoj, presudama Bavarskog Vrhovnog zemaljskog suda u Minhenu, br. 6 St 1/99 od 15. decembra 1999. godine, i Saveznog Vrhovnog suda, br. 3 Str 244/00 od 21. februara 2001. godine, osuđena na kaznu doživotnog zatvora za krivično djelo pomoć u genocidu u vezi s događajima u Opštini Kotor Varoš u periodu juni - august 1992. godine, te da se nalazi na izdržavanju kazne doživotnog zatvora u Straubingu, Aussere Passauer Str. 90, SR Njemačka.

3.                  Apelant se žali da je aktima Ministarstva civilnih poslova i komunikacija Bosne i Hercegovine, br. str. pov. 02-10/98-2 od 16. novembra 1998. godine, i Ambasade Bosne i Hercegovine u Hagu, br. Amb/Hague/VV-1998/712 i br. Amb/Hague/VV-1998/713 od 20. novembra 1998. godine, povrijeđeno njegovo pravo na pravično suđenje iz člana II/3.e) Ustava Bosne i Hercegovine i člana 6. stav 1. Evropske konvencije za zaštitu ljudskih prava i osnovnih sloboda (u daljnjem tekstu: Evropska konvencija). Povredu prava na pravično suđenje, prema navodima apelacije, se ogleda u činjenici da mu nije omogućeno da učestvuje u postupku pred Ministarstvom civilnih poslova i komunikacija Bosne i Hercegovine, kao i postupku pred Ministarstvom inostranih poslova Bosne i Hercegovine, kada je odlučeno da Bosna i Hercegovina, kao njegova matična država, neće podnijeti zahtjev za njegovo izručenje u Bosnu i Hercegovinu, povodom krivičnog postupka koji je protiv apelanta pokrenut u SR Njemačkoj tokom 1998. godine, za krivično djelo «Genocida» za događaje u Vrbanjcima, Opština Kotor Varoš u 1992. godine, u kojima su oštećeni također državljani Bosne i Hercegovine. Apelant ističe da nije znao za navedeni postupak u kojem se od strane državnih organa Bosne i Hercegovine najdirektnije odlučivalo o njegovim pravima i obavezama u vezi s krivičnim postupkom protiv njega, on u tom postupku nije ni saslušan, nije mu omogućeno pravo na branioca, pravo na djelotvoran pravni lijek, nije uopšte imao pravo pristupa sudu Bosne i Hercegovine, niti je imao bilo koje drugo pravo koje je integrisano u standard pravičnog suđenja iz člana II/3.e) Ustava Bosne i Hercegovine, koji je kompatibilan s članom 6. Evropske konvencije, koja je također sastavni dio pravnog poretka u Bosni i Hercegovini. Apelant je također istakao da je osuđen u SR Njemačkoj za krivično djelo koje se dogodilo u Bosni Hercegovini, pa su za njegovo procesuiranje po pravilu forum delicti commissi, isključivo bili nadležni sudovi u Bosni i Hercegovini (član 26. Zakona o krivičnom postupku bivše SFRJ, koji je važio u Bosni i Hercegovini u vrijeme koje se inkriminirana optužbom, član 25. važećeg Zakona o krivičnom postupku RS)

4.                  Pri ispitivanju dopustivosti apelacije Ustavni sud je pošao od odredaba člana VI/3.b) Ustava Bosne i Hercegovine, člana 16. stav 4. tačka 9. Pravila Ustavnog suda.

            Član VI/3.b) Ustava Bosne i Hercegovine glasi:

            «Ustavni sud, također, ima apelacionu nadležnost u pitanjima koja su sadržana u ovom ustavu  kada ona postanu predmet spora zbog presude bilo kojeg suda u Bosni i Hercegovini.»

            Član 16. stav 4. tačka 9. Pravila Ustavnog suda glasi:

            «Apelacija nije  dopustiva i ako postoji neki od sljedećih slučajeva:

9. apelacija je ratione materiae inkompatibilna sa Ustavom;»

5.                  Apelant se žali da je povrijeđeno njegovo pravo na pravično suđenje iz člana II/3.e) Ustava Bosne i Hercegovine i člana 6. stav 1. Evropske konvencije, jer pobijanim aktima Bosna i Hercegovina nije tražila ekstradiciju za apelanta koji je uhapšen, procesuiran i nalazi se na izdržavanju kazme u SR Njemačkoj,.

6.                  Ustavni sud podsjeća na praksu Evropskog suda za ljudska prava prema kojoj da bi se pristupilo zaštiti prava garantovanih članom 6. Evropske Konvencije, postupak se mora odnositi na određivanje građanskih prava i obaveza, ili krivične prijave. Evropski sud je utvrdio u predmetu Maaouia (vidi ECHR, Maaouia protiv Francuske, presuda od 5. oktobra 2000. godine, Izvještaji o presudama i odlukama 2000-X, tačke 38-41) i to ponovio u predmetu Mamatkulov i Abdurasulovic (ECHR, u Mamatkulov i Abdurasulović protiv Turske, presuda o meritumu od 6. februara 2003. godine, tačke 80-81) da se odluke koje se tiču ulaska, boravka, deportacije i izručenja stranaca ne odnose na utvrđivanje «građanskih prava i obaveza» ili «krivične optužbe protiv njega» u smislu člana 6. stav 1. Evropske konvencije. Ovakvu praksu je podržao i Dom za ljudska prava koji je u svojoj odluci zaključio da se u predmetu u kojem se podnositelj prijave žalio na kršenje prava na pristup sudu u postupku izručenja pred Sudom Bosne i Hercegovine ne može primijeniti član 6. Evropske konvencije, jer se postupak izručenja podnositelja prijave ne odnosi na utvrđivanje «građanskih prava i obaveza» ili «krivične optužbe» protiv njega u smislu člana 6. Evropske Konvencije (vidi, Dom za ljudska prava, odluka broj CH/03/1412 Enver Syla protiv BiH).

7.                  Dakle, navedena praksa Evropskog suda za ljudska prava i Doma za ljudska prava koju podržava i Ustavni sud, primjenjiva je i u konkretnom slučaju, jer se predmetni slučaj odnosi na postupak Ministarstva civilnih poslova i komunikacija Bosne i Hercegovine, koje je odlučilo da Bosna i Hercegovina neće tražiti ekstradiciju za apelanta, koji se nalazi na izvršavanju kazne u SR Njemačkoj, i ne odnosi se na određivanje građanskih prava i obaveza ili utvrđivanja krivične optužbe protiv njega.

8.                  Iz navedenog proizilazi da član 6 stav 1. Evropske konvencije nije primjenljiv u konkretnom slučaju. Budući da član II/3.e) Ustava Bosne i Hercegovine ne pruža širi obim zaštite od člana 6. Evropske konvencije, slijedi da su navodi apelacije u vezi sa povredom prava na pravično suđenje inkompatibilni ratione materiae sa Ustavom Bosne i Hercegovine.

9.                  U skladu sa navedenim, a imajući u vidu odredbe člana 16. stav 4. tačka 9. Pravila Ustavnog suda, prema kojima će se apelacija odbaciti kao nedopuštena ukoliko je ukoliko je ratione materiae inkompatibilna sa Ustavom Bosne i Hercegovine, Ustavni sud je jednoglasno odlučio kao u dispozitivu ove odluke.

10.              U skladu sa članom VI/4. Ustava Bosne i Hercegovine, odluke Ustavnog suda su konačne i obavezujuće.

Predsjednica

   Ustavnog suda Bosne i Hercegovine

                                                                                                  Hatidža Hadžiosmanović